Aktualności

W samym sercu naszego życia

Kiedy skończyłam śniadanie, powiedziałam do Marianny: „Idę do kaplicy”. Odpowiedziała mi swoim uroczym francuskim: „Idź, Jezus na ciebie czeka…”. „Tak” – odpowiedziałam jej – „wiem, że On zawsze na mnie czeka! (i wszędzie!!!)”. Przynajmniej tyle próbowałam jej odpowiedzieć w moim wciąż jeszcze dość ubogim francuskim…

I wtedy przypomniałam sobie i jej słowa pieśni, którą kilka dni wcześniej wybrała do liturgii: „Jesteś tutaj, w sercu naszego życia…”. Co ciekawe, ta radosna i łatwa do śpiewania pieśń ciągle mi chodziła ostatnio po głowie.

Przyszłam do kaplicy i rozpoczęłam moją codzienną pracę: ścieranie kurzu i porządkowanie wszystkiego, aby moje siostry, a także każda inna osoba przychodząca się tu modlić, mogła znaleźć przyjemne i gościnne miejsce.

Byłam zajęta tym wszystkim, kiedy pojawił się pewien mężczyzna w bardzo sympatycznej czapce z daszkiem. Nie przerywając sprzątania, podeszłam do niego. Wyglądał na smutnego. Zapytał mnie, czy jestem małą siostrą, a ja odpowiedziałam, że tak. Wtedy zwierzył mi się, że nie jest człowiekiem wierzącym, ale regularnie przychodzi do naszej kaplicy, żeby odnaleźć spokój.

Nosił w sobie ból wynikający z tego, że nie potrafił zrozumieć, dlaczego świat jest tak niesprawiedliwy: śmierć niewinnych, wojny, fakt, że tutaj mamy wszystko, podczas gdy gdzie indziej ludzie umierają z głodu… Nie potrafił tego zrozumieć i bardzo go to smuciło.

Powiedziałam mu, że ja również podzielam ten ból i  niepokój. Dodałam jednak, że wierzę, iż istnieją małe gesty, które – nawet jeśli nie zmienią świata – zmieniają choć odrobinę jego mały fragment: jakieś miejsce, które staje się piękniejsze, albo coś, co poprawia się w czyimś życiu… To jest nadzieja, której się trzymam, żeby nie popaść w rozpacz. Wiem, że to trudne, ale właśnie to chcę wnosić w świat. I po prostu chciałam się tym z nim podzielić.

Był poruszony. Oboje byliśmy bardzo poruszeni.

Jakiś czas później odszedł. Kiedy ofiarowywałam wszystko Jezusowi, uświadomiłam sobie, że to naprawdę był On – że czekał na mnie właśnie tam, dokładnie tak, jak powiedziała mi Marianna.

Zanim skończyłam sprzątanie, wzięłam telefon, żeby włączyć muzykę, jak zwykle to robię. Tym razem chciałam posłuchać czegoś po francusku i przypomniałam sobie, że mała siostra Bernadette-Ghislaine z Belgii, z którą mieszkałam w Urugwaju, już jakiś czas temu przysłała mi kilka pieśni. Przypomniałam sobie, że wśród nich była jedna, której szczególnie często słuchała w młodości i która towarzyszyła jej podczas rozeznawania powołania.

Odnalazłam ją i otworzyłam przesłany link, nie wiedząc, że była to właśnie pieśń, którą Marianna wybrała kilka dni wcześniej – ta sama, która tak mocno zapadła mi w pamięć!!!

Dziękuję Ci, Panie, że objawiasz się w sercu naszego życia poprzez pieśń i spotkania!

Laura