Gdzie żyjemy ?

Włochy

Chiusi

Zamieszkałyśmy wśród tych pięknych toskańskich krajobrazów w latach 90-tych. Wybrałyśmy to miejsce, by dzielić życie pracowników sezonowych i być obecnością Kościoła w regionie dotkniętym postępującą laicyzacją.

Dom jest duży, przystosowany do potrzeb sióstr starszych i z problemami zdrowotnymi. Mamy też wystarczającą przestrzeń, aby przyjąć inne małe siostry na czas odpoczynku i modlitwy.

Dwie z nas pracują na zewnątrz, jedna w firmie sprzątającej, a druga przy pracach sezonowych (winobranie, olejarnia, hotel itp.). W ten sposób zarabiamy na życie i jesteśmy obecne w środowisku pracy, „ramię w ramię” z innymi, solidarnie dzieląc ich los.<br/>Wokół domu mamy niewielki ogród. Przy uprawie warzywnych grządek zawsze możemy liczyć na pomoc sąsiadów – ich rady i wsparcie są bezcenne! Modlitwa jest sercem naszej codzienności: do Pana przynosimy ludzi, którzy nas otaczają i cały ukochany przez Niego świat.

Mediolan

Mieszkamy na przedmieściach, w jednym z mieszkań socjalnych na osiedlu znanym tutaj jako „Białe Domy”.

Z czego się utrzymujemy? Podejmujemy pracę zarobkową – aby dzielić życie ludzi z sąsiedztwa, wybieramy proste prace fizyczne. Drzwi naszego domu są zawsze otwarte dla każdego, kto zapuka. Niektórzy przychodzą po prostu porozmawiać, posiedzieć przy herbacie czy kawie; najczęściej szukają umocnienia i otuchy.

Od kilku lat angażujemy się w inicjatywy promujące dialog międzywyznaniowy. Gdy lepiej się poznajemy, nasze obawy maleją. Modlitwa osobista i wspólnotowa, zakorzeniona w Słowie Bożym kształtuje nasze serca, abyśmy uczyły się patrzeć oczami Boga na ludzi i rzeczywistość, która nas otacza.

Życie zaprasza nas do wzrastania w komunii między nami i poszukiwania jedności mimo naszych różnic, abyśmy mogły otworzyć się z pokorą i zaufaniem na innych, których spotykamy w dzielnicy i na ulicach tego wielkiego miasta.

Neapol

Mieszkamy na wschodnich obrzeżach miasta: w cieniu Wezuwiusza, którego majestat przyciąga, a zarazem budzi lęk. Nasza dzielnica jest relatywnie młoda, powstała po trzęsieniu ziemi w latach 80-tych.

Życie tutaj – jak na wielu innych przedmieściach – toczy się między pięknem a trudem. Ludzie często czują się sfrustrowani z powodu bezrobocia. Nam także niełatwo jest znaleźć pracę: dawniej pracowałyśmy w małych fabrykach, a dziś, podobnie jak wielu naszych sąsiadów, najczęściej znajdujemy zatrudnienie w firmach sprzątających.

Relacje z przyjaciółmi i sąsiadami zaczynają się od otwartości i zdolności słuchania. Kiedy wychodzimy z domu, aby kogoś odwiedzić ludzie często zatrzymują nas w drodze. Bardzo lubimy otwartą przestrzeń, którą daje ulica: możemy rozmawiać, dzielić się radościami i troskami.

Jako wspólnota pragniemy być niczym zaczyn, który ukryty w garści mąki staje się kawałkiem chleba – po to, byśmy mogli dzielić się nim z innymi.

Nettuno

Jesteśmy wspólnotą starszych sióstr. Każda z nas wróciła do kraju po długiej nieobecności. Przez lata byłyśmy z miłością przyjmowane przez inne narody – i to doświadczenie otworzyło nasze serca na bogactwo różnorodności. Żyjąc tu i teraz, za pomocą środków komunikacji utrzymujemy kontakty z przyjaciółmi z różnych zakątków świata.

Staramy się mieć zawsze drzwi i serca otwarte, aby nasza siostrzana wspólnota była domem modlitwy i gościnności. Pomimo upływu lat dbamy o to, by wciąż „poszerzać przestrzeń naszego namiotu”, przyjmując małe siostry z różnych krajów na czas odpoczynku lub modlitwy. Ich obecność otwiera nowe horyzonty i umożliwia nawiązywanie kolejnych relacji.

Oprócz pogłębiania wiedzy o otaczającym świecie, angażujemy się w życie parafii i z zainteresowaniem uczestniczymy w spotkaniach ekumenicznych organizowanych przez diecezję. Z biegiem lat nasze przyjaźnie pogłębiają się, potwierdzając, że charyzmatem Fraterni można żyć zawsze, bez względu na wiek, w głębokim i radykalnym zaufaniu Bożej miłości.

Rzym – Molara

Mieszkamy blisko stacji metra w małym domku z podwórkiem. Dom jest przystosowany dla starszych sióstr i osób z problemami zdrowotnymi. Dobra lokalizacja i dostępność sprawiają, że wiele małych sióstr zatrzymuje się u nas, przyjeżdżając do Rzymu z powodów medycznych, na naukę włoskiego albo ze względu na sprawy urzędowe.

Jesteśmy zawsze otwarte dla przyjaciół i sąsiadów. Od pewnego czasu w sąsiedztwie zachodzą zmiany, pojawiają się nowe twarze, przybywa osób z innych krajów. Świadome złożoności relacji w naszym społeczeństwie, przywiązujemy dużą wagę do codziennych spotkań na ulicy, na targu… to prosty, ale zarazem wymagający troski i uważności sposób życia Nazaretem.

Rzym – Via Cartagine

Niedawno wprowadziłyśmy się do mieszkania na trzecim piętrze, w tętniącej życiem dzielnicy. W autobusie, na targu, na ulicach – wszędzie życie aż kipi!
Tuż pod naszym mieszkaniem znajduje się chińska restauracja oraz sklepik z owocami i warzywami ze sprzedawcą z Egiptu… Parafia jest oddalona o zaledwie pięć minut spacerem. Cała reszta jest jeszcze przed nami do odkrycia.

Jest to również miejsce zamieszkania naszej odpowiedzialnej regionalnej, która stąd wyrusza, aby odwiedzać i wspierać małe siostry w poszczególnych wspólnotach we Włoszech, będąc w ten sposób w służbie jedności i charyzmatu.

Na tym etapie życia, kiedy nasze siły słabną, postanowiłyśmy przeprowadzić się do Rzymu, by być bliżej innych naszych fraterni. i rzeczywiście, to pozwala nam częściej się spotykać i umacniać siostrzane więzi.

Termoli

Mieszkamy w dzielnicy Proletaria.

Życie… to nasza pierwsza misja! Codzienność pochłania mnóstwo energii, zwłaszcza że mieszkając na przedmieściach często potrzebujemy „wyprawić się do centrum” – jak to mówią – aby zrobić zakupy i spotkać się z przyjaciółmi. Autobus staje się pierwszym miejscem spotkań, a teraz, gdy prawie wszyscy się znamy, jest to także niezastąpione miejsce do wymiany wiadomości, opinii, a nawet dyskusji. Drzwi fraterni, podobnie jak wszystkich domów w dzielnicy, są zawsze otwarte: co bardzo upraszcza wzajemne relacje. Każda z nas pragnie dawać z siebie wszystko, szanując przy tym własne możliwości – i to jest piękne!

Sąsiedzkie wizyty są częścią codzienności i z biegiem lat stają się prawdziwymi „Spotkaniami”, które pozwalają radować się Życiem. Na ile to możliwe, staramy się przyjąć i świadomie przeżywać zaproszenie św. Pawła skierowane do Rzymian: „Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach! Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne! (Rz 12, 16b).