Stać się małą siostrą

Postulat to pierwszy etap, który rozpoczyna się od „przyjęcia krzyża”. Jest przeżywany w małej wspólnocie, obecnej w konkretnym środowisku, aby pomóc postulantce doświadczyć prostoty codziennego życia, do którego jesteśmy powołane jako małe siostry. Jest to okres wzajemnego poznawania, odkrywania siebie i Fraterni; czas sprawdzania, czy to, co przedtem dostrzegane z zewnątrz przyciągało, teraz rzeczywiście odpowiada pragnieniom serca.

Nowicjat to czas inicjacji życia zakonnego i intensywnego rozeznawania. Jest przeżywany w warunkach odpowiednich do otwarcia się na głębokie doświadczenie duchowe w podążaniu śladami Jezusa z Nazaretu. Otrzymujemy wszystko to, co potrzebne, aby wzrastać w życiu duchowym, poznawać siebie, pogłębiać znaczenie ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Jest to uprzywilejowany czas, aby coraz bardziej odkrywać ducha Fraterni, a także paradoksy, przed którymi staje mała siostra w ciągu swojego życia. Jest to również pierwsze „laboratorium” życia wspólnotowego, w którym uczymy się podejmowania dialogu w obliczu naszej różnorodności i doświadczamy międzynarodowego wymiaru naszego życia, który jest istotną częścią powołania małej siostry.

Po dwóch latach nowicjatu te z sióstr, które czują się gotowe do kontynuowania drogi, mogą poprosić o złożenie pierwszych ślubów we Fraterni. Jest to wzajemne zobowiązanie zarówno ze strony siostry będącej na etapie formacji, jak i Zgromadzenia. Wraz z pierwszymi ślubami rozpoczyna się okres profesji czasowej. Teraz to, co było odkryte podczas nowicjatu, zostaje poddane próbie codzienności. W ten sposób pod działaniem Ducha Świętego dokonuje się proces wewnętrznej integracji w zwyczajnym życiu, w relacjach przyjaźni z sąsiadami i kolegami z pracy.
Okres ten przeżywany jest w małej, żyjącej w konkretnym środowisku wspólnocie. Po kilku latach proponowane są kolejne dwa okresy formacji. Są to cenne okazje do pogłębienia wiary, refleksji nad dotychczasowymi doświadczeniami, większego otwarcia się na różnorodność i powszechność oraz na tajemnicę Boga i rzeczywistość świata.

W perspektywie zbliżających się ślubów wieczystych „rok wspólny” gromadzi małe siostry ze wszystkich kontynentów. Ten czas – podarowany, by żyć w jeszcze większej jedności z Jezusem – stanowi bezpośrednie przygotowanie do ostatecznego zaangażowania w Zgromadzeniu. Jest to też konkretna okazja do większego otwarcia się na bogactwo tradycji innych Kościołów i do pogłębienia znajomości islamu.

Podczas Eucharystii profeska czasowa zawierza siebie definitywnie Bożej Miłości, składając na całe życie śluby ewangelicznego ubóstwa, czystości konsekrowanej i posłuszeństwa z miłości. Otrzymuje obrączkę, znak wiecznej wierności Boga. Ten moment nie jest niczym innym jak otwarciem kolejnego etapu drogi, ponieważ trzeba całego życia, aby nauczyć się żyć tym, co się celebrowało!