Małe

Małość jest potrzebna, aby w ludzkiej ograniczoności doświadczać nieskończonej czułości Boga. Ponieważ jesteśmy małe i kruche, odkrywamy, że potrzebujemy pomocy, miłości i przebaczenia.

Stając się małymi, dzielimy życie osób zepchniętych na margines: imigrantów, pracowników sezonowych, ludzi ze społecznych peryferii, koczowników, Romów itp. Wśród nich i z nimi żyjemy dla Boga, poświęcone Jemu. Pozostając małymi, uczymy się patrzeć na historię, na świat i na jego wyzwania z perspektywy ludzi żyjących w niepewności jutra, na obrzeżach społecznych czy kulturowych.

Jest to przywilej i zarazem wielka radość: móc odkrywać piękno i wielkość tam, gdzie moglibyśmy spodziewać się jedynie ubóstwa i nędzy!
Dzięki małości możemy zbliżyć się do drugiego w postawie słuchania, starając się zrozumieć jego sposób życia, wypowiadania się i świat wartości. Małość oznacza wspólne wędrowanie tą samą drogą, z pragnieniem uwolnienia się, na ile to możliwe, od wszelkich uprzedzeń i osądów. Tylko żyjąc w tak rozumianej małości, możemy mieć nadzieję, że zostaniemy przyjęte jako siostry.