Aktualności

Ekumeniczne serce

Jak bardzo wymowne jest to zdjęcie! Spojrzenie przyjaciół pełne szacunku i delikatności. Przyjaźń, która potrafi patrzeć głębiej i dostrzec w sobie nawzajem Obecność Tego, który ich połączył.

Ona była katoliczką, on protestantem, a przecież pragnienia, które nosili w sercach, były niemal identyczne: życie skoncentrowane na Chrystusie, w dużej prostocie i bliskości z ludźmi…

Przyjaźń między ms Magdaleną a bratem Roger sięga roku 1948, kiedy to pod koniec lipca, ms Magdalena wracała z Paryża do Aix-en-Provence i postanowiła po drodze zatrzymać się w Taizé i poznać nową, jeszcze mało wówczas znaną wspólnotę protestancką. Było to jej pierwsze spotkanie z bratem Roger, ale także z Maxem Thurianem i siedmioma innymi członkami wspólnoty. Ewangeliczna prostota i pragnienie jedności silnie rezonowały w sercach obu założycieli. Ms Magdalena zanotowała w swoim dzienniku: „Są bardzo sympatyczni i myślę, że w wielu kwestiach będziemy się świetnie rozumieć”.

To zdjęcie pochodzi z 1980 roku, ale ich przyjaźń trwała aż do ostatnich lat życia ms Magdaleny, kiedy to, będąc już w podeszłym wieku, przyjmowała brata Rogera, siedząc na wózku inwalidzkim. Przyjaźń, która narodziła się w czasach młodości obu wspólnot i obu założycieli, trwa do dziś między braćmi a małymi siostrami.

Jest wiele zdjęć ms Magdaleny, które mówią mi o wspólnocie wykraczającej poza różnice tradycji czy przynależności religijnej, narodowości i kultury, wieku i temperamentu… Jej głęboka wrażliwość sprawiała, że była otwarta na obecność Boga w każdym człowieku, niezależnie od jego przekonań czy wyznania.

Przynaglona pragnieniem, by przekraczać wszystko, co dzieli, już w 1956 roku ms Magdalena zaczęła regularne podróże do krajów Europy Wschodniej, gdy jeszcze znajdowały się one pod rządami reżimów marksistowskich i były trudno dostępne. Wtedy też nawiązała kontakty z Kościołem prawosławnym.

W swoich corocznych podróżach kamperem, którym jeździła z małymi siostrami, odwiedzała również lokalne miejsca pielgrzymkowe. Miała dzięki temu okazję spotkać ludzi wyznających tę samą wiarę w Tego, który nas odkupił, świadczących o Nim w różnych kontekstach i na wiele sposobów, ale dotykających tej samej głębi. Z łatwością nawiązywała relacje, miała do tego wielki dar.

Zaprzyjaźniła się między innymi z prawosławnymi mniszkami z monasteru w Orle, a one co roku z radością oczekiwały jej przyjazdu. Pogłębiała też relacje z innymi osobami – z kapłanami i wiernymi Kościoła prawosławnego.

To właśnie tam w 1978 roku ms Magdalena dowiedziała się o śmierci papieża Pawła VI. Modlili się razem, upamiętniając w ten sposób swojego wspólnego przyjaciela w liturgii za zmarłych.

Była kobietą relacji, zawsze gotową przyjąć zarówno osoby starsze, jak i młodsze, przyjaciół i nieznajomych: ileż to było rozmów, chwil dzielenia się, dialogów na przeróżne tematy!

„Jedność w miłości” – mówiła, podsumowując charyzmat Fraterni. Jedność między wierzącymi w formie dialogu religijnego, w którym każdy uznaje, że poszukuje jedynego Stwórcy, ale także, a nawet po pierwsze: dążenie do jedności w Kościele. Czyż ekumenizm nie polega właśnie na tym: na wspólnym patrzeniu w stronę Boga, objawionego w Trójcy, który jest jednością w różnorodności?

Przeglądając te i wiele innych zdjęć, widzę, że otwartość serca ms Magdaleny nie znała granic i my również możemy czerpać inspirację z jej życia. Dziś mija pięć lat, odkąd Kościół uznał ją za czcigodną. To „wzniosłe” słowo oznacza, że Kościół uznaje ją za świadka miłości, za kobietę, która w pełni żyła radykalizmem ewangelicznym. Więzi przyjaźni i szacunku, które nawiązała w trakcie swojego życia, ponad wszelkimi różnicami, znajdują dziś odzwierciedlenie w otaczającej ją opinii o jej świętości, która stale rośnie, także wśród osób wyznających różne religie.

ms Paola-Francesca

Link do modlitwy wstawienniczej za pośrednictwem ms Magdaleny